Search
Search Menu

Wat bijstanders niet willen weten over de bijstand

 

Ik heb een bijstandsuitkering. Althans mijn inkomen wordt aangevuld tot bijstandsniveau. Iets waar ik niet trots op ben, maar wel veel van geleerd heb. Zoals 3 doodsimpele principes, waar veel bijstanders niet aan willen. Dusj!

gift, hulp, tijdelijk, grensoverschrijdend

In Nederland hebben 383.000 mensen een bijstandsuitkering (bron: CBS). Dat kost de overheid zo’n 4,6 miljard euro op jaarbasis.

Een smak geld.

Wat denk jij? Zou dit bedrag lager uitvallen als bijstanders de volgende 3 principes zouden leven?

1. HET IS EEN GIFT

De bijstandsuitkering is boven alles een gift. Het is een cadeau en bij een cadeau hoort een dank je wel.

Simpel zat!

Dit principe moest iedere bijstander leven, voelen, ademen, ruiken en proeven, alsof zijn uitkering ervan af hangt.

Kinderen krijgen het al op jonge leeftijd geleerd als ze hun cadeaus open rits-ratsen:

“En wat zeg je dan?”

“Dank je wel!”

“Goed zo!”

Waarom bijstanders dit principe zo mondjesmaat toepassen is mij een raadsel.

Wat mij betreft is een dank je het minste wat je kunt doen. Naar de overheid en de gemeente. Maar ook naar je buurman of je zus die feitelijk gezien voor jouw inkomen werken.

Niet de oppervlakkige tussen neus en lippen door gemurmelde dank je wel, maar de welgemeende variant. Die waar oprechte dankbaarheid uit blijkt.

Omdat het goed is voor je zelfrespect (en je respect voor de gulle gever).

2. HET IS HULP

De bijstand is niet alleen een gift. Het is ook hulp. Tijdelijke hulp.

Wij doen dat graag, mensen helpen die het zelf even niet redden. Wij zijn een sociaal volk.

Hulp is mooi.

Het is echter niet meer dan fatsoenlijk om alles in het werk te stellen om zo snel mogelijk weer op eigen benen te staan.

Dat lang niet alle bijstanders zich aan dit principe houdt is een gegeven. Hiermee verschieten ze jammerlijk hun kruit bij de barmhartige burger.

Logisch!

De zakken van de gewone belastingbetaler zijn ook niet bepaald diep. Hij zou zelf ook liever met het vliegtuig naar de Bahama’s gaan dan met de tent naar Frankrijk.

Uiteindelijk snijdt de bijstander zichzelf in de vingers. Zeker ook, omdat op de lange termijn niemand beter wordt van de bijstand.

Ik snap als geen ander hoe moeilijk het is om uit de bijstand te geraken. Het is een enorme struggle.

Maar het moet.

Omdat je IN de bijstand slaaf van het systeem bent en UIT de bijstand regisseur van je leven.

3. HET IS GRENSOVERSCHRIJDEND

Hulp is fijn.

Hulp is ook lastig.

Immers, door deze hulp te accepteren, geef je je zelfredzaamheid en beschikkingsrecht uit handen aan het systeem. Wat niet erg is, zolang het maar tijdelijk is. Daarna gaat dat systeem handhaven op de rechten en PLICHTEN.

Zo werkt dat nou eenmaal.

Glashelder!

Ik weet uit ervaring hoe heftig de handhaving kan zijn. De gemeente mag zonder pardon je persoonlijke grenzen schenden.

Dat doet zeer. Zo zeer zelfs dat je ze zou kunnen slaan.

Slaan heeft echter geen zin.

Als er al een klap uitgedeeld moet worden dan is het voor eigen kop. Immers, niets van dit alles is de bijstander opgelegd. Hij heeft er zelf voor getekend toen hij ja zei tegen de bijstand. Misschien ingegeven door een heleboel legitieme redenen die de bijstander niet eens zijn aan te rekenen.

Maar toch!

De bijstander is eigenaar van de plichten. De gemeente is handhaver.

Punt!

Overigens halen bijstander EN gemeente deze rolverdeling vaak door elkaar. Met alle gevolgen van dien. Maar, dat is een ander verhaal.

Nu gaat het erover dat je een keuze hebt:

  1. je kunt je met hand en tand verzetten tegen de gemeente (en alles en iedereen die het je moeilijk maakt om uit de bijstand te komen, en dat jij wel wil maar niet kunt). Dit verzet is slechts een projectie van je eigen pijn en je eigen keuzes. Niemand legt jou een strobreed in de weg.
  2. je kunt ook meebewegen met de gemeente, zien dat zij niet tegen jou zijn maar hun werk doen en vervolgens je pijn accepteren als een teken dat je iets met jezelf aan het doen bent dat niet strookt met je integriteit en eigenwaarde.

Ik zou het laatste kiezen.

Omdat als jij geen verantwoordelijkheid neemt voor jouw leven, een ander dat zal doen.

 

reageren?

Wat vind jij van deze 3 principes. Ben je het ermee eens? Zie je het anders? Of zie je misschien nog een principe? Wat dan ook. Ik ben erg benieuwd naar je verhaal. Als je er iets over wilt vertellen, doe dat dan. Graag! In de commentbox onderaan deze pagina.

nieuwsbrief

Bevalt je wat je net gelezen hebt en wil je meer weten?

Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Krijg je er van mij een artikel bij waar je ogen van opengaan.

klik hier om in te schrijven

Pin on Pinterest1Share on Facebook0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page

Leave a Comment

Required fields are marked *.