Search
Search Menu

wat elke ouder moet weten over financiële voorlichting

 

Misschien ben ik er veel te laat mee.

Financiële voorlichting.

Ze is per slot van rekening al 11 jaar.

Ik hoop het niet. Dat ik te laat ben, bedoel ik.

En toch moet ik realistisch zijn.

Ze heeft immers al behoorlijk wat beperkende ideeën over geld aangenomen als dé waarheid.

Niets oorverdovend geks hoor.

Gewoon.

De standaard riedel die we allemaal wel kennen.

Goed leren, goed werken, goed sparen en goed geld uitgeven. Om vervolgens weer meer te moeten leren, omdat je beter werk nodig hebt om meer te kunnen sparen en meer geld uit te kunnen geven. Je levensstandaard wil nou eenmaal groeien.

Voordat je het weet zit je in de ratrace. Je weet wel.

Anders ik wel.

Ik zit er middenin en heb grote moeite om eruit te komen. Ik wil wel, maar het lukt niet bijster. Wat niet vreemd is, want er moet heel wat momentum gekeerd worden. Zeker als een mens er tot over de oren in zit. In de ratrace.

Zoals ik.

Jammer genoeg.

Maar voor mijn dochter zou ik toch liever geen ratrace wensen.

Of wel. Als ze dat liever wil. Ik wens haar in ieder geval een keus.

Kan ik het nog bijsturen?

Ik hoop het wel.

Kan ik haar nog een andere kijk op de zaak geven? Kan ik haar nog nieuwe ideeën aan de hand doen? Kan ik nog een steentje bijdragen?

Natuurlijk kan dat.

Dat móet gewoon. Anders raak ik in paniek. Dan moet ik leven met het gegeven dat ik haar het slechts mogelijke scenario voorgeleefd heb dat er is: werken voor je geld.

En dat wil ik niet.

Niet dat werken voor je geld slecht is.

Helemaal niet.

Zelfs de allerrijksten der aarden werken hard. 60 Uur per week. 80 Uur per week. De allerrijksten der aarden gaan ook niet met pensioen.

Persoonlijk kan ik niet wachten totdat ik met pensioen kan. Liefst nu, nu ik nog in de prime van mijn leven ben.

De allerrijksten der aarden hebben daarentegen niets met pensioen. Je kunt slechts raden naar de reden, maar ik denk dat hun antwoord desgevraagd luidt dat het leven dan saai wordt.

Werken voor je geld kan dus enerverend zijn.

Ik geloof dat.

Ik heb er dan ook geen enkel bezwaar tegen dat je moet werken voor je geld.

Helemaal niets.

Waar ik moeite mee heb, grote moeite, wat mij mateloos irriteert, is dat het gehele maatschappelijke systeem erop gericht is om ons voor te houden dat je je geld slechts op één manier kunt verdienen.

In loondienst.

Als medewerker.

Misschien niet het slechts mogelijke scenario, maar wel het eenzijdigst mogelijke scenario.

Maar wist ik veel.

Ik heb het ook maar voor waar aangenomen. Van mijn ouders. En op school.

Onderschat de invloed van school niet.

Scholen zijn instituten om mensen een vak te leren, waar ze later een baan mee kunnen vinden. Onderwijzer. Advocaat. Architect. Kapper. Monteur. Noem maar op.

Hoe dit instituut zo verworden is, heb ik in deze blog wat meer over verteld.

Met het instituut zelf heb ik geen moeite.

Met een baan ook niet.

Wat mij stoort is dat kinderen geen alternatieven geleerd krijgen om geld te verdienen.

Terwijl er zoveel alternatieven zijn.

Gewoon.

Bij wijze van algemene vorming.

Kinderen moeten wel weten wanneer Columbus Amerika ontdekt heeft, maar de verschillende manieren om je geld te verdienen wordt niet uit de doeken gedaan.

Ho maar.

Terwijl geld een grotere rol speelt in hun leven, dan Columbus.

Dit is toch volslagen idioot.

Maar hoe? Hoe ga ik dit schip keren?

Ik ben per slot van rekening geen expert, of zo.

Ik fröbel een beetje met deze blog, maar echt een visie en een businessplan heb ik (nog) niet. En ik heb wat gelezen over cryptocurrency en ben met aandelen bezig. Echter de materie van binnen en buiten kennen doe ik niet.

Ik doe maar wat.

Toch wil ik mijn dochter graag nog een zetje geven. Alternatieven aanreiken. Haar horizon verbreden.

Hoewel geen expert, kan ik wel goed lezen. En leren.

Dus ik ben gaan zoeken en kom toch weer bij Rich Dad, Poor Dad van Robert Kiyosaki uit.

Een van zijn meest fantastische uitspraken vind ik toch:

“When you are young, work to learn, not to earn.”

Je kunt van de man vinden wat je wilt. Terecht of onterecht, maar hij legt het spectrum van geld verdienen zeldzaam duidelijk uit. Een kind kan de was doen.

Jij ook.

Komt ie.

Een plaatje van hem.

Volgens zijn inzicht zijn er vier manieren om geld te verdienen:

We kennen ze wel, deze vier manieren. Niets nieuws onder de zon. Voor mij was het desalniettemin een eyeopener. Kort samengevat:

Employee: you exhange your time and effort for an income. You don’t work, you don’t get paid.
Self employed: you work for yourself, but can you take a 6 week holiday and your business keeps on going without you?
Big business: these people have people working hard for them to generate them an income.
Investor: they are the people that have money working hard for them.

De linkerkant van het kwadrant noemt Kiyosaki de ratrace. De rechterkant de fast lane.

Als je meer wilt weten, dan zou ik zijn boek Rich Dad, Poor Dad eens lezen (een vrijblijvende tip mijnerzijds).

En dan nu.

De grote vraag.

Hoe vertaal ik dit kwadrant naar een kind van 11 jaar, terwijl ik zelf nooit verder dan E en S gekomen ben?

Het zal je niet verbazen dat dit een uitdaging is.

Eentje die ik serieus neem.

Ik wil haar scope immers verruimen.

Vooralsnog kent mijn aanpak twee sporen:

1. Mijn ontwikkeling ten aanzien van geld.

Ik ben iedere dag met het onderwerp geld bezig.

Ik wil weten wat geld is. Ik wil weten hoe succesvolle ondernemers en investeerders werken. Ik wil weten wat de psychologie achter geld is. Ik wil weten waar mijn eigen psyche me op het verkeerde been zet als het gaat over geld.

Ik lees, volg webinars, kijk YouTube, organiseer meet-ups met mijn netwerk.

Allemaal om het momentum van de fast lane stapje bij beetje te vergroten.

Allemaal om een basis te leggen voor mijn dochter.

2. Mijn dochters ontwikkeling ten aanzien van geld.

Zij is leidend. Ik wacht dan ook rustig gelegenheden af die met geld te maken hebben. En die zijn er plenty.

“Mam? Mijn spaargeld is op.”
“Mam? Verdien je veel als je in een winkel werkt?”
“Mam? Waarom gaan we niet ook op vakantie?”
“Mam? Ik wil die schoenen hebben.”

Vervolgens ga ik haar niet de les lezen. Vervolgens breng ik haar vragen in het proces. Door haar te stimuleren na te denken. Door haar onderzoekende vermogen aan te zwengelen. Door onwaarschijnlijk nieuwsgierig te zijn.

Naar haar innerlijke belevingswereld.
Naar haar creativiteit.
Naar haar visie.
Naar haar oplossingen.

Ik verwacht geen hoogdravende redenaties van haar. Ik neem er volkomen genoegen mee, als ik zie dat haar eigen creatie proces aangezwengeld is.

Ik stop wanneer zij stopt. Ik stimuleer wanneer zij gestimuleerd wil worden. Vaak als de nood hoog is.

En nieuwsgierigheid is het toverwoord.

Oprechte nieuwsgierigheid en daar al je vragen uit geboren laten worden is voor kinderen van deze tijd de sleutel om de deur naar hun eigen persoonlijke leercurve te openen.

Zo dus.

Ik weet dat ik je met deze blog geen uitgewerkt stappenplan bied. Dit is waar ik voor nu ben. Zodra ik er meer over geleerd heb, laat ik het je weten.

Leave a Comment

Required fields are marked *.