Search
Search Menu

Waarom ik die passie niet zo zie zitten

 

Het is tegenwoordig passie voor en passie na. Zonder passie ben je verloren, met passie ben je verlost. Er hangt veel van af. De coachingswereld vaart er wel bij. Beter een passie dan een ‘pammetje’. Ik vind hem tricky. Voordat je het weet begeef je je op een lijdensweg van zoeken en nooit vinden.

Waarom ik die passie niet hoef.

Het enige wat hij vroeg was hoe het met me gaat.

– Punt –

Het zat me hoog.

Straks, als ik:

slank ben,
geen rimpels heb,
een man heb,
de buitenboel geverfd heb,
een iPhone 6 heb,
EN
mijn passie gevonden heb,

zodat ik die iPhone 6 kan kopen en de buitenboel kan laten verven, dan gaat het goed met me.

Straks! Straks! Straks!

Nu ben ik gefrustreerd.

Dát ben ik.

Van almaar denken dat het straks beter is. Dat het straks allemaal goed komt. Dat ik straks ben waar ik zijn wil. Dat ik straks gelukkig(er) ben.

Vooral die passie heeft me in de greep.

Daar gaat een belofte van uit. Hoop. Dat als ik die passie eenmaal heb, dat de wereld dán aan mijn voeten ligt, omdat het geld met bakken binnenstroomt.

Lijkt me heerlijk.

Straks.

Gewoon – een beetje verlichting.

Niet meer zoveel zorgen én ook nog lekker bezig zijn met wat je leuk vindt.

‘Is dat nou echt zoveel gevraagd?!’

– Punt –

Ik wil hem net vragen hoe het met hem gaat als hij reageert: ‘Wat een lijdensweg.’

‘Nee, nee! Dat zie je verkeerd’, zeg ik fanatiek, ‘passie is hartstocht! Liefde!! Vrijheid!!!’

‘Passie betekent ook lijden’, zegt hij droogjes.

– Punt –

Ik had nooit gedacht aan passie in relatie tot lijden en eerlijk gezegd wilde ik er ook niet aan.

‘We gaan nu toch niet Bijbels worden, hè?’

Hij grinnikt, maar geeft niet op: ‘ik denk dat jij met die zoektocht naar die passie van jou op het verkeerde spoor zit.’

– Punt-

O?

Hij vindt dat ik veel te veel bezig ben met mijn omgeving en te weinig met mezelf.

Keeping up appearances.

‘Wat zou je doen’, vraagt hij, ‘als je heel dicht bij je zelf blijft….

zou je dan nog steeds je passie zoeken?’

‘Nee! Natuurlijk niet!’

Ik geloof mijn eigen oren niet.

Zei ik dat?

Ik, degene met de vaste overtuiging dat een leven zonder passie gedoemd is tot leegte en saaiheid?

Of ik ben rijp voor het gesticht, of voor overgave.

Overgave.

Onmiskenbaar.

Ik ben er klaar mee. Moe van. Van de zoektocht.

Ik leg mijn hoofd neer.

Ik geef het op.

Niet de passie geef ik op en ook niet de man en de iPhone 6. Verlangens hoef je nooit op te geven. Wel de zoektocht ernaar. Die brengt je van je pad af als je niet oppast.

Mij heeft de zoektocht behalve frustratie, nog nooit iets opgeleverd. Althans niet dat ene ding waar ik vol passie mijn geld mee kan verdienen.

Passie is voor mij dan ook niet dat ene ding.

Als ik dichtbij mezelf blijf (en me een moment afwend van wat de buitenwereld van mijn leven vindt en van de mogelijke gevoelens van falen en tekort komen wat dat bij mij oproept) dan is passie voor mij de flow voelen.

Dat ene gevoel.

Dat gevoel dat je krijgt als je helemaal samenvalt met wie je bent. Dat gevoel van absolute euforie.

Er gaat niets boven dat gevoel.

Als dat gevoel er eenmaal is, dan tellen de omstandigheden niet meer. Dan ben je een. Dan stroomt het. Dan is er volte.
Dat is gelukkig zijn versus niet ongelukkig zijn, aldus Danielle Laporte in haar boek Het plan van je verlangen.

Mooi gezegd.

Voor mij is niet ongelukkig zijn niet genoeg, dus dat waarlijke gevoel, dat is pas échte passie.

‘Dát is waar het mij om gaat’, zeg ik,

‘passie gaat over je goed voelen’.

Het leven gaat over je goed voelen.

– Punt –

Het hoge woord is eruit.

En ik ben blij. Gelukkig zelfs.

Wat was het een lijdensweg.

Nu hoef ik nooit meer op zoek.

Nooit meer:
Als ik slank ben vindt de buitenwereld mij mooi.
Als ik getrouwd ben vindt de buitenwereld mij respectabel.
Als ik mijn passie heb vindt de buitenwereld mij geslaagd.

Tricky, lieve mensen, zeer tricky.

Want, wat als je dergelijke erkenning niet krijgt. Of erger nog: wat als je nooit slank wordt, trouwt of passie vindt?

Dan blijf je wachten en smachten. En zoeken.

Wat erg.

 – Punt –

Hij had gelijk. Ik zát met mijn passie op het verkeerde spoor.

Ik ga leren me te laten leiden door hoe ik me voel.

Ik wil me goed voelen. Dat is ons geboorterecht.

Dat is niet teveel gevraagd.

Misschien niet makkelijk om dit recht weer op te eisen, maar in ieder geval vele malen makkelijker dan erkenning van de ander nodig hebben.

Minder afhankelijk. Meer vrij.

Nu.

Wat een verlichting.

– Punt –

Ik denk dat ik maar eens in mijn hangmat ga liggen. In mijn achtertuin. In Utrecht. Op de kade. Mijn paradijs.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Pin on Pinterest1Share on Facebook0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page

Leave a Comment

Required fields are marked *.