Search
Search Menu

Post-holiday blues: ik wíl niet naar mijn wehhhrk!

 

Agh man! Hier heb ik dus zoooh geen zin in. Jarenlang geen last van gehad en laatst, ’s maandags na mijn vakantie – baf – was het er weer: de post-holiday blues. Je kent het vast wel. Heerlijke vakantie gehad en totaal geen zin om weer aan de slag te gaan. Echt geen zin. Maar het móet. Dames en heren, mag ik aan u voorstellen….duuuuh ratraaaace!

Post holiday blues

‘Morgen moeten we weer’, zegt mijn vriendin.

Ik knik.

Liever denk ik er nog niet aan en net wanneer ik wat verder onderuit wil zakken in mijn loungestoel en mijn neus nog een laatste keer in de lentezon wil steken, vraagt ze: ‘ben je er klaar voor?’

En bedankt. De vakantie is nu officieel voorbij. Op zondagmiddag al. Fijn, hoor.

Maar goed. Gedwee zeg ik: ‘mwja, hoor.’

Ik zit gewoon glashard te liegen. Waarvan akte.

Aangezien zij ook vakantie heeft gehad vraag ik: ‘jij?’

‘Ik ook, maar de plicht roept.’

Ik kan moeilijk zeggen dat ik liever de ketenen der slavernij van me afgooi, opdat ik voor de rest van mijn leven heerlijk zal zweven in goddelijke tijdloosheid.

Dus ik vul haar aan en zeg: ‘yep, weer terug in het gareel.’

‘Och, als ik er eenmaal ben, dan heb ik er meestal wel weer zin in’, zegt mijn vriendin.

O ja, dát was het. Als we op die toer gaan, weet ik nog een goeie: ‘ik vind het ook altijd wel weer leuk om mijn collega’s te zien’, zeg ik.

Vind ik ook echt, maar ik meen er verder helemaal niets van,

maar alles bij elkaar is het een acceptabele manier om de ratrace voor mezelf te vergoelijken.

Zo, dames en heren.

De toon is gezet!

Moeilijke boodschappen hebben een toon nodig. En een beetje tlc, maar dat komt goed. Nu eerst het hoge woord.

Komt-ie…..

De ratrace (en hoe we hierin vastzitten) is zo’n beetje het meest hartstochtelijk ontkende fenomeen dat wij anno 21ste eeuw kennen.

Wat buitengewoon vreemd is,

want we lopen er iedere maandag weer tegenaan. Vooral na een vakantie, maar ook na weekenden.

Wat ook weer niet zoooh vreemd is,

want de schoorsteen moet roken.

Echter, iedere keer als ik mezelf (of iemand anders) ‘terug in het gareel’ hoor zeggen,

krijg ik spontane aanvallen van nagelbijten.

Terug in het gareel?!

Als in “het lederen halsjuk of getouw waarin trekdieren worden gespannen”, aldus het genootschap van onze taal?

Wel allemachtig!

Mijn haren rijzen me te berge.

Als kind was ik er al wars van.

Men noemde mij vrijgevochten. Ik had geen idee wat het betekende, dus snelde ik naar mijn Koenen woordenboekje en zocht het op:

1) bandeloos 2) ongedisciplineerd 3) ongetemd 4) tuchteloos

Ik dacht dat het een scheldwoord was en dat het iets was dat overwonnen moest worden, zoals je je angst voor spinnen en regenwormen moest overwinnen. Ik ben er godbetert voor in therapie gegaan.

Ik had een zogenaamd autoriteitsprobleem.

Bleek ik er niet zo goed tegen te kunnen als iemand anders over mij bepaalt.

De therapie werkte niet. Ik kreeg een burn-out, dus ben ik, je gelooft het niet, opnieuw in therapie gegaan, om weer áf te leren dat iedereen over mij mag bepalen.

Lijkt wel slapstick.

Ja, nee, ik bedoel, wacht even.

Hoe zijn we überhaupt in de ratrace terecht gekomen?

Laten we dat eerst eens ophelderen.

Welnu.

Ik kan me helemaal vinden in hoe Robert Kiyosaki het in zijn boek rich dad, poor dad uitlegt.

Je herinnert je vast en zeker de tijd nog dat je ouders je op het hart drukten “ga naar school, haal goede cijfers, vind een goede baan en bouw een carrière op. Verzekerd van een goed inkomen zit je veilig.” Zo heette het devies destijds. Zo heet het nu trouwens nog.

In ieder geval.

Als dat inkomen er dan eenmaal is, dan begint het feest.

Dan zegt de bank dat het een goede investering is om een huis te kopen. Los van de vraag voor wie, voor de bank of voor jou, is de periode van het opbouwen van een reeks verplichtingen ingeluid.

Auto, kinderen, vakantie, sport, uit eten. Kortom een heel normale en gangbare levensstijl.

Helemaal niets mis mee.

Alleen, nu komt de hamvraag.

Hoe financieren wij die levensstijl?

Antwoord: met ons salaris.

Je werk is nu een stramien geworden.

Je moet er naar toe om je verplichtingen te kunnen betalen.

Van lieverlee kopen we een groter huis en gaan we nog grootser op vakantie. Om dat te betalen zoeken we een betere baan met nog meer geld.

En zo is het gekomen dat je positie een afhankelijke positie geworden is. Jij bepaalt niet meer over jou, maar jouw baan annex baas en als je niet vrij bent om alles te kunnen doen wat jij wil, dan ben je niet vrij.

Feitelijk ben je dan een slaaf.

In dit geval van een zeer moeilijk te doorbreken financiële levensstijl.

Je moet werken voor je geld. Of je wil of niet. Het moet.

Dat is de ratrace die ik hier bedoel.

Het feit dat we dit juk met relatief weinig gemok en gemor om onze nek accepteren, kan slechts 1 ding betekenen:

je denkt dat je geen andere keus hebt.

Er is echter altijd een keus.

Het is of het gareel of niet het gareel. To be or not to be, aldus Shakespeare. Wat is nobeler? Lijden onder alles wat het wrede lot ons brengt? Of de wapens opnemen en er al vechtend een einde aan maken?

Allebei even legitiem.

Het is trouwens helemaal niet gezegd dat iedereen evenveel last heeft van de ratrace.

Dat hoeft niet.

De ratrace is geen schande of zo.

Misschien ís het voor jou simpelweg geen ratrace, omdat je werk doet dat je hart vervult van liefde en passie. In dat geval noem jij jouw werk waarschijnlijk geen werk en heb jij waarschijnlijk ook nooit last van een post-holiday blues.

Wat maakt het dan uit wat je met welk salaris moet betalen. Niets toch?

Jij bent immers in je element.

Je doet wie je bent en je bent wat je doet.

Zo dicht bij jezelf komen voelt geweldig, fantastisch, fenomenaal.

Beter dan een orgasme.

Helemaal en totaal het absolute übergevoel van alle gevoelens die een mens kan hebben. Zweven in goddelijke tijdloosheid.

Een echte aanrader.

Ik zou het liefde willen noemen, maar wel van de hoogst mogelijk helende kwaliteit die er bestaat.

Sinds ik ruim een jaar geleden van de Bijstand naar de Bahama’s begon om te documenteren hoe ik meer inkomen zou genereren en ladida tiedeliedie,  is me al bloggend meer en meer duidelijk geworden dat:

het mij veel meer om het gevoel te doen is, dan om het geld.

Nee, wacht, het is nog preciezer: het is mij in eerste instantie om het gevoel te doen en in tweede instantie om het geld.

Ik vind gevoel en geld allebei even belangrijk, maar wel in deze specifieke volgorde. Eerst het gevoel, dan het geld.

Allemaal leuk en aardig dit,

maar how in the hell kom ik uit die ratrace?

Lullig, maar waar, daar heb ik geen antwoord op.

Jouw bestemming is uniek.

Zou er een school voor vrijheid bestaan dan zou deze je leren je verbeeldingskracht en creativiteit te gebruiken om out of the box te denken. Je intuïtie en innerlijke leiding om je bestemming te vinden buiten de bestaande systemen.

Er is zoveel mogelijk.

  • veel mensen worden zzp’er, omdat het een gevoel van vrijheid geeft om niet voor een baas te werken
  • wonen in tiny houses is populair
  • en ook declutteren, waarbij je minder nodig hebt en je voor gevoel vrijer bent van inkomen (en een baas)
  • digitale nomade is trending, het gevoel vrij te zijn omdat je kunt gaan en staan waar jij wil
  • daarom is het starten van internetbedrijfjes helemaal hot
  • er is altijd nog de old school methode van een bedrijf bouwen dat geld voor jou genereert
  • onroerend goed opbouwen is een manier om uit de ratrace te komen

Voor ieder wat wils en nog veel meer. Zolang je het maar met je hart doet, omdat dat het meest vervullend is.

Vind ik.


 

reageren?

Vind jij dat ook? Hoe ga jij om met het stramien van de ratrace? Wat is jouw manier om het stramien te ontvluchten? Ik ben erg benieuwd naar je verhaal. Als je er iets over wilt vertellen, doe dat dan. Graag! In de commentbox onderaan deze pagina.

nieuwsbrief

Bevalt je wat je net gelezen hebt en wil je meer weten?

Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Krijg je er van mij een artikel bij waar je ogen van opengaan.

klik hier om in te schrijven

Pin on Pinterest0Share on Facebook0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page

Leave a Comment

Required fields are marked *.