Search
Search Menu

Ik dacht altijd dat school juist goed is, maar het is maar hoe je het bekijkt

 

Ik ben altijd braaf naar school gegaan. Soms misschien wel iets té braaf. Er zijn zelfs momenten dat ik wou dat ik iets dommer was.

Zelden heb ik zo’n buitengewoon antwoord gehoord.

Briljant gewoon.

Fantastisch.

“Daar moet je een beetje dom voor zijn”, zei hij.

Ik zal het nooit vergeten.

We zaten aan tafel. Naast elkaar. Tijdens het jaarlijkse familiediner en ik had een ingeving. Waarom zou ik de quote 500 afstruinen om de visie van een succesvol ondernemer te horen, als er gewoon eentje naast me zit? Mijn neef nota bene.

Zo gezegd, zo gedaan.

“Zeg B?”

“Ja.”

“Hoe heb jij dat bedrijf van jou eigenlijk voor elkaar gekregen?”

Waarop dat buitengewone antwoord volgde, waar ik het zojuist over had:

“Daar moet je een beetje dom voor zijn.”

Hij lachte breeduit, maar het was overduidelijk geen grap. Ik bespeurde geen enkele schaamte. En ook geen onzekerheid. Geen cynisme. Niks van dat al. Zijn reactie was oprecht en puur. Hij méénde het met zijn hele wezen. Voluit.

Moet – je – daar – een – beetje – dom – voor – zijn?!

Wel heb ik jou daar.

Ik dacht altijd dat het juist goed is om slim te zijn.

Hoe slimmer, hoe beter.

Vandaar dat ik altijd dacht dat een opleiding juist goed is.

Hoe hoger, hoe beter.

Met een diploma op zak kom je verder. Je komt hoger in de banenboom, met een beter salaris, een dikkere spaarrekening en een beter pensioen.

Dat werd gezegd. In de jaren ’80-’90 van de vorige eeuw. Toen ik naar school ging. Toen was een diploma Heilig.

Er werd nog nét niet gezegd dat je zonder diploma zult mislukken in het leven, maar we geloofden dat wel.

En eigenlijk geloven we dit nog steeds.

Wee je gebeente als je zonder diploma school probeert te verlaten. Dan staat de overheid binnen de kortste keren bij je op het stoepje. Je moet je diploma halen. Daar word je beter van.

Er gaat een zekere belofte uit van een diploma. Dat alles goedkomt. Dat je een goed leven zult hebben.

Zorgeloos.

Rijk.

Gelukkig.

Gegarandeerd.

Wij mensen die al de nodige carrièretijd achter de rug hebben, weten dat dit een veel te grote belofte is. Hoewel een diploma niet op voorhand waardeloos is, is een diploma evenmin op voorhand een garantie voor een zorgeloos leven.

Toch is het goed te begrijpen waar die belofte vandaan komt.

Het is hartstikke logisch.

Die is ruim een eeuw geleden geboren uit de dikke, vette modderpoel van armoede, kinderarbeid en erbarmelijke werkomstandigheden. Het was tevens de tijd dat de emancipatiebeweging goed op gang kwam. Meerbedeelden maakten zich hard voor de verheffing van minderbedeelden.

De vrouw kreeg onder meer kiesrecht.

En het kind kreeg leerplicht.

De kansen voor kinderen om uit de armoededrek te komen werden aanzienlijk vergroot, indien ze scholing zouden genieten. Van school werd je beter.

En dat vinden we nu nog steeds. Van school word je beter. Scholing is zelfs een recht in het internationale verdrag van de rechten van het kind van de Verenigde Naties.

En dan zegt mijn neef doodleuk:

“Daar moet je een beetje dom voor zijn.”

Ik geloof hem.

Te meer omdat ik het vaker gehoord heb.

In andere bewoordingen weliswaar.

Van Kevin Green bijvoorbeeld. Een Engelse vastgoedmagnaat. Multimiljonair. Tijdens een lezing waarbij ik vorige maand aanwezig was, zei hij dat academische kennis eerder een sta in de weg is voor succesvol ondernemerschap.

Eigenlijk zegt hij dus ook dat je daar een beetje dom voor moet zijn.

En wat dacht je van de aloude klassieker Think and Grow Rich, van Napoleon Hill?

Daarin staat zelfs dat:

[...] "much of that which is taught in the schools is of no value whatsoever in connection with the business of earning a living or accumulating riches. He had arrived at this decision, because he had taken into his business one young man after another, many of them with but little schooling, and by coaching them in the use of this formula, developed in them rare leadership."

Hij zegt niet zozeer dat je dom moet zijn voor het ondernemerschap, maar dat je een bepaalde slimheid moet hebben, die je niet op school kunt leren.

Natuurlijk leer je deze specifieke slimheid niet op school.

Logisch.

Zo waar als een koe.

Zo klaar als een klontje.

Niet omdat scholen slecht zijn, maar omdat scholen daar helemaal niet voor bedoeld zijn. Nooit geweest ook. Scholen zijn van oudsher bedoeld om je te verheffen uit de armoede. Om een vak te leren. Zodat je een baan kunt vinden, waarmee je wat centjes kunt verdienen.

Op school word je opgeleid tot werknemer, niet tot ondernemer.

Waar helemaal niets mis mee is, en het systeem heeft bovendien een hele poos uitzonderlijk goed gewerkt. Maar, de tijden zijn veranderd.

De banen (die je in school geleerd krijgt) liggen niet meer voor het oprapen, wij blijven niet meer 40 jaar bij dezelfde baas, het kost tegenwoordig geld om te sparen en onze pensioenen staan te wankelen.

Maar dat niet alleen.

Er is ook iets groters gaande.

Onze geest is aan het verruimen.

Mede dankzij school kennen we niet meer die erbarmelijke armoede van weleer. Zonder financiële zorgen kán de geest zich verruimen. En dat doet de geest dan ook.

Vanzelf.

Van nature.

Net zoals water omlaag stroomt, verruimt de geest zich zodra het de kans krijgt.

Inmiddels zijn de contouren van een nieuwe beweging dan ook duidelijk uitgetekend: niet meer de verheffing van de minderbedeelden, maar de verheffing van het Zelf is aan de orde.

We willen zélf bepalen over ons Zelf, en niet meer bepaald worden door een systeem.

Dit laten we in allerlei vormen en maten zien.

We worden ZP-er.
We gaan in tiny houses wonen.
We worden digitale nomade.

Allemaal manieren om te proberen het systeem meer naar eigen hand te zetten.

En ook willen we geen loonslaaf meer zijn.

We vind het telkens minder vanzelfsprekend onze tijd in te ruilen voor een paar centen. Om andermans visie waar te maken, nota bene. Ik ook niet. Ik wil mijn eigen visie waarmaken. Ik wil expressie geven aan mij Zelf. Ik wil mijn eigen systeem bouwen en niet meedraaien in de mallemolen van iemand anders systeem.

Ik weet niet of het aan de verwachtingen zal voldoen, maar

Ik denk dat het een gevoel van vrijheid geeft. Onafhankelijker. Gelukkiger.

Je zou ook kunnen gaan schilderen, mediteren of een wereldreis kunnen maken. Ik zie het ondernemerschap als een mogelijkheid om het Zelf te verruimen. Uitdrukking geven aan mijn visie en daar geld mee verdienen.

Misschien ben ik nu een beetje dom.

Ik weet het niet. Ergens hoop ik vurig dat het de domste zet van mijn leven is, dat ik zo halsstarrig vasthoud hieraan.

Want mijn neef zij tenslotte:

“Daar moet je een beetje dom voor zijn.”

Dus laat ik maar doorakkeren op deze weg, waarop ik meestendeels nog niet precies weet waar hij naar toe leidt en waarvan ik me vaak genoeg afvraag of ik er wel slim aan doe.

Ik bezie het maar als een omscholingscursus.

Van werknemer, naar ondernemer.

Leave a Comment

Required fields are marked *.