Search
Search Menu

Hoe je razendsnel een stokje steekt voor je zelfsabotage

 

Heb je een langgekoesterde droom? En je zit jezelf in de weg? Dan is het goed te weten dat niet jij, maar je hersenen een spel met je spelen. Die houden namelijk niet van verandering en laten dat merken ook. Gelukkig is er een trucje om deze zelfsabotage de loef af te steken. Van Mel Robbins. The 5 second rule. Niet makkelijk, wel simpel.

“Je moet je wel goed realiseren dat je al bijna 50 jaar bent!”

Toen hij dát zei was ik even stil. Iedereen in de woonkamer was even stil. Je moet het maar durven zeggen tegen een vrouw van bijna 50.

Dat kan gevoelig liggen.

En het ligt bij mij ook gevoelig. Niet zozeer vanwege het getal an sich, maar het feit dat ik net verteld heb over de switch die ik wilde maken in mijn leven. Niet een switchje, maar een switch. Eentje die – althans, zo lijkt het, nu ik nog aan de vooravond sta – giganomisch groot is.

Een switch die ver buiten mijn comfortzone ligt.

Dus, dat is best eng om openlijk voor uit te komen.

En natúúrlijk is mijn leeftijd door mijn gedachten gegaan. Vaak zelfs. Heel vaak.

Ben ik niet veel te oud?

Is het niet een gepasseerd station?

Is 50 niet de tijd van achterover leunen en oogsten wat je in je jonge jaren hebt gezaaid?

Heb ik mijn jonge jaren niet gewoon verspeeld met nietsnutten en lanterfanten?

Had ik niet al op mijn 20steja hád ik maar – een bedrijf moeten hebben gebouwd en op zijn minst één keer failliet moeten zijn gegaan en opnieuw een bedrijf moeten hebben gebouwd, om überhaupt te dénken dat ik nu –op mijn bijna 50ste – een schijn van kans maak om iets te bouwen dat succesvol is?

Is 50 niet gewoon aan de verkeerde kant van de streep, te dichtbij de dood?

Is de resterende tijd niet gewoon te krap?

Ben ik niet gewoon veel te laat?

Zal ik er maar niet aan beginnen?

Ik kan er maar beter niet aan beginnen.

Veel te veel werk.

Lukt me nooit meer.

Daar zul je het hebben. Zelfsabotage in vol ornaat.

Allemaal stemmetjes zijn het.

In je hoofd.

Die stof doen opwaaien.

Rookgordijnen werpen ze op.

Voordat je het beseft – echt! zo snel gaat dat – is je doel, dat voorheen als een opkomende ster aan de horizon fonkelde, niet meer zichtbaar en staar je recht in het gezicht van je eigen sabotage. Wat eerst nog een impuls, een idee of een verlangen was, is nu weg. Je bent als het ware in een vortex van negatieve gedachten gezogen.

Ver van je blije, enthousiaste en hoopvolle ik vandaan.

Iedereen die er wel eens mee te maken heeft gehad, weet hoe overweldigend en destructief zelfsabotage kan zijn.

Als je er niet op tijd bij bent, zijn de stemmetjes niet meer te stoppen.

Vooral als je iets moeilijks wilt bereiken, is de kans op zelfsabotage groot. Als je bijvoorbeeld wilt stoppen met roken of je wilt afvallen. Of misschien heb je je voorgenomen vandaag assertiever te zijn naar je baas. Of misschien is de afwas een dingetje voor je.

Ongeacht.

Het zijn de momenten waarop jij jezelf enigszins uit je comfortzone moet duwen.

Daar gebeurt het.

Precies op die grens – tussen comfortabel en oncomfortabel – begint het mentale spel.

Als je even rustig nadenkt, dan weet je dit natuurlijk allang. Mensen komen niet voor niets liever niet uit hun comfortzone. Onze hersenen zijn niet ontworpen om dingen te doen die we eng vinden of moeilijk.

Wij weten heus wel wat ons dan te wachten staat.

Een maalstroom aan gedachten die één op één gepaard gaan met gevoelens van onzekerheid, angst, stress en paniek.

Wat als het niet lukt? – STRESS
Kan ik dit wel? – ONZEKERHEID
Wat zullen de mensen van me denken? – PANIEK
Heb ik wel genoeg kennis? – ANGST

Dat is geen fun. Verlammend werkt het.

Alle energie stokt.

De flow stagneert.

Je valt.

Van binnen.

Om.

Zoals toen hij tegen me zei dat ik me goed moest realiseren dat ik al bijna 50 ben. Toen had ik makkelijk kunnen vallen. Maar het geluk was aan mijn zijde. Toevallig had ik op YouTube een filmpje gezien over “the 5 second rule” van Mel Robbins. Inmiddels heb ik het boek gekocht. Aan te bevelen.

Over het mentale spel van zelfsabotage. Dat je hersenen je binnen 5 seconden – ik zéi toch dat het snel gaat! en sluw! – je bij je oorspronkelijke impuls hebben weggetrokken.

Je hersenen draaien je een loer.

Simpel. Omdat ze daar nou eenmaal voor gemaakt zijn.
Simpel. Omdat ze niet van verandering houden.

Het is zaak je hersenen om de tuin te leiden.

Binnen 5 seconden, nadat je behoefte hebt aan een sigaret of een taartje (of jezelf te saboteren).

Dat is alles.

Het leuke is, dat als je eenmaal ziet hoe je hersenen het spel spelen, je het naar je hand kunt zetten. Dan kun je anticiperen. Want je weet immers op voorhand, dat als je iets moeilijks wilt doen, of iets moeilijks hebt gedaan (zelfsabotage kan ook met terugwerkende kracht toeslaan), dat het mentale spel aanstaande is.

Dan sta jij paraat met je trucje.

Zoals dat van Mel Robbins, met haar 5 seconds rule.

Met de vijf, vier, drie, twee, een methode.

Zodra onze hersenen een saboterende gedachte opwerpen, direct beginnen met aftellen.

Vijf, vier, drie, twee, een.

Het schijnt te werken.

(En nee, ik heb geen aandelen Mel Gibson. Dit vertel ik op eigen merites).

Dus toen hij dát zei, dat ik me goed moest realiseren dat ik al bijna 50 jaar ben, ging ik tellen.

Ben ik niet veel te – vijf vier drie twee een
Is het niet een gepasseerd – vijf vier drie twee een
Is 50 niet de tijd om achterover  – vijf vier drie twee een
Heb ik mijn jonge jaren niet gewoon ver – vijf vier drie twee een

En verdomd als het niet waar is. Het werkt!

Probeer het maar eens. De eerstvolgende keer, wanneer je hersenen beren op de weg leggen.

Bijvoorbeeld.

Als je denkt dat je niet slim genoeg bent, om op die baan te solliciteren
Als je denkt dat je niet leuk genoeg bent, om die jongen te benaderen.
Als je denkt dat je niet zakelijk genoeg bent, om een bedrijf te beginnen.

Enzovoorts.

Je zult merken dat je meteen ontspanning ervaart, al na de eerste vijf vier drie twee een.

Hoe kan iets zo psychologisch ingewikkelds zo simpel op te lossen zijn? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat het bij mij werkt.

Dus tellen maar, zou ik zeggen.

En trouwens. Wist je dat ik van plan ben 115 jaar te worden?

Leave a Comment

Required fields are marked *.