Search
Search Menu

had ik prince uitgenodigd dan was ik nu misschien vrij geweest

 

Prince is dood. Mijn held. Hij is niet meer en ik ben in diepe rouw gedompeld. Echt waar! Hij was een absolute genie. Het is echter meer mijn verlies waar ik om rouw, dan het zijne. Híj heeft zich tenminste uitgedrukt in de wereld, ík ben mainstream gegaan. Au! Is het nu te laat voor mij?

“Ik wist niet dat jij zo’n Prince-fan bent”, zei een vriendin. Kon ze ook niet weten, want ik was hem de laatste jaren uit het oog verloren. Met zijn dood kwam hij weer terug in mijn leven en kwam ik óók weer terug in mijn leven.

Het is zeker 25 jaar geleden. Eind jaren ’80. Ik was begin 20, een jonge godin. Hij was begin 30, een jonge god (en absoluut übersexy, ik kon niet niet naar hem kijken).

Wat had kúnnen zijn.

[…..droom…..]

En wat niet geweest is.

Had ik toch – alsjeblieft – hém uitgenodigd voor een kopje koffie. Waarom? Waarom toch? Waarom heb ik dat niet gedaan?

Nee, daarvoor in de plaats heb ik dat wel ooit gedaan bij die man – hoe heet ie ook weer – van langs de lijn, ooit op radio 1, Douwe of zoiets.

Echt waar!

What was I thinking?!

En hij is ook nog langs geweest ook. Je gelooft het niet.

Lachen.

Maar, ik had beter uit mijn doppen moeten kijken. Als ik toch bezig was met briefjes schrijven, had ik dat briefje natuurlijk naar Prince moeten sturen.

Dûh!

Had ik toen gezien wat ik nu zie, dan had ik graag een jaartje in zijn aanwezigheid vertoeft. Om de kunst af te kijken. Daar had ik meer aan gehad.

Meer dan aan een kopje koffie met Jan Douwe Kroeske.

SLIK.

Prince was een genie.

Ik zie hem nog op dat podium heen en weer rennen. Ogenschijnlijk willekeurig, maar álles tot in de puntjes geregisseerd. Eén groot doordacht masterplan, dát was het. Opwindend om naar te kijken.

Dit soort mensen wordt vaak voor gek uitgemaakt. Maar dat zijn ze niet. Absoluut niet zelfs. Zij doen alleen iets wat wij niet doen.

Wat is dat toch?

Na diep beraad (met mij en mezelf) ben ik tot de slotsom gekomen dat zijn genialiteit slechts aan 1 ding toe te schrijven is:

deze man gaf (muzikaal gezien) compromisloos uitdrukking aan wie hij in de kern was. Hij hield niets van zichzelf terug. Dát maakte het verschil.

Dat had ik graag van hem willen leren.

Daarin heeft hij alles gedaan wat ik niet heb gedaan.

Terwijl hij expressie heeft gegeven aan zichzelf, heb ik me aangepast aan de heersende norm en mezelf teruggehouden in ruil voor een plek in de massa. Geaccepteerd te worden. Aardig gevonden te worden.

Daar heb ik last van.

Waar is de tijd gebleven? Wat heb ik ermee gedaan? En niet gedaan?

Ik herinner me nog goed hoe ik er als tiener over droomde om beroemd te worden. De vrije energie zinderde door mijn lijf.

Upliftende energie.

Heerlijk.

Ik heb er niets mee gedaan. Want ja, wij gewone mensen worden niet beroemd. Wij gaan studeren en zoeken een baan.

Inmiddels snap ik dat die rush helemaal niets met roem te maken heeft. Dat zou ook raar zijn, want dan zou die slechts voor een handvol mensen zijn weggelegd.

Nee jôh! Ben je gek! Zo heeft onze lieve heertje dat niet voor ons bedacht!

Wij kunnen allemaal die rush ervaren. Jij en ik. Op onze eigen manier. Op onze eigen tijd.

Simpelweg, door je binnenste Zelf naar buiten te brengen en uitdrukking te geven aan wie jij in de kern bent. Je valt dan als het ware samen met wie je bent. Je krijgt dan toegang tot een oneindig grote pot kennis en ‘weten’.

Dán gaat de energie stromen.

Als een dolle.

Niet omdat je beroemd bent, maar omdat je jezelf uitdrukt.

Dat is ultieme vrijheid.

Is het nu te laat? Heb ik mijn kans gemist? Ben ik nu te oud? Moet ik berusten?

Nee! Natuurlijk niet! Ik ga niet berusten. Ik ga leren. Van mijn fouten.

Het is nooit te laat voor een tweede kans. Dus, wat ik toen niet gedaan heb, ga ik nu wel doen.

Ik ga een briefje schrijven. Aan iemand. Om te vragen of hij/zij mijn mentor wil zijn.

Dacht jij Prince heeft niet gekeken naar en geleerd van hoe andere artiesten het deden? Tuurlijk wel! Hij had ook voorbeelden.

Voorbeelden heb je nodig, wil je iets doen dat buiten je comfortzone ligt. Iemand die die ene kwaliteit wil laten zien die bij jou nog niet tot bloei is gekomen.

Bij mij is dat de ondernemerskwaliteit. Niet klooien met uurtje-factuurtje (waar niets mis mee is, maar het is gewoon niets voor mij), maar een ondernemer die:

  1. groot denkt
  2. werkt aan een bedrijf en er niet in
  3. het systeem het uitvoerende werk laat doen
  4. bezig is met visie
  5. het principe van hefboomwerking snapt.

Ik roep al 3 blogs dat ik niet weet hoe ik op de Bahama’s moet komen en daar is geen woord aan gelogen. Ik tast in het duister. Ja, nee, een businessplan schrijven lukt nog wel. Maar nu heb ik iemand nodig die me de kneepjes leert die in geen enkel managementboek staan.

Een mentor. Ik heb al iemand op het oog. Het enige wat ik nodig heb is moed om de stap te zetten. Durf ik het?

P.S: Ik heb het gedurfd en ik heb ontdekt dat ik helemaal niet aan een bedrijf wil werken. Zodra ik ga praten over plannen en doelen verdwijnt meteen de flow en vreugde. Kennelijk val ik dan niet samen met wie ik ben. Er moet een andere manier zijn. Een manier waar ik plezier in heb en me gelukkig bij voel.

 

reageren?

Wat vind jij van het idee van een mentor? Heb jij zo je eigen voorbeelden? Of ben je juist terughoudend in het volgen van andermans adviezen. En waarom? Ik ben erg benieuwd naar je verhaal. Als je er iets over wilt vertellen, doe dat dan. Graag! In de commentbox onderaan deze pagina.

nieuwsbrief

Bevalt je wat je net gelezen hebt en wil je meer weten?

Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Krijg je er van mij een artikel bij waar je ogen van opengaan.

klik hier om in te schrijven

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Pin on Pinterest1Share on Facebook0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page

2 Comments Write a comment

  1. Mooie, lieve vrouw,
    Dank voor je openhartige tekst…. ja, het is ook herkenbaar. En er staan alweer mooie nieuwe inzichten in voor jezelf. Voor mij is het het belangrijkste om in beweging te zijn, onderweg. Niet te grote stappen, en vooral ook af en toe stil staan en voelen hoe het voelt, in welke richting de volgende stap, blij … doen, niet blij … niet doen. Compromisloos…. En niet vergeten veel van het uitzicht te genieten.
    Ja, mentoren heb ik ook gehad, maar de laatste tijd geen mensen meer die met vertelden wat te doen, maar wel die me uitlegden hoe te voelen en bij je eigen bron te komen.
    Bedenk ook … mijn pad is niet jouw pad, doe het op jouw manier, waar jij blij van wordt. Je bent onderweg, op een prachtige route. Je einddoel staat op je netvlies, en dat is heel belangrijk.
    Liefs, Milly

    Reply

  2. Michelle!!! Goed bezig en…je bent inderdaad nooit te oud! Geniet lekker van t leven en we zien elkaar vast en zeker op de Bahama’s😜👍🏻

    Reply

Leave a Comment

Required fields are marked *.