Search
Search Menu

Eigenheid: een zacht fluisterende ‘dit ben ik’

 

Je eigenheid leven is een groot goed. We proberen onze kinderen zoveel mogelijk eigenheid mee te geven en toch raakt veel ervan bedekt onder een hoop oneigenlijks. Zo gaat dat nou eenmaal. Daarom is het zo fijn om af en toe liefdevol wakker geschud te worden en je de diepe schoonheid van je eigenheid weer te herinneren.

23b-eigenheid

Ik ben naar een bruiloft geweest.

Deze zomer.

Het was prachtig.

Zo eigen, waardoor zo ontspannen en zo samen.

Het wás samen en ik vóelde me ook samen. Verbonden. Voor het eerst. Op een bruiloft.

Voor singles zijn bruiloften niet altijd een feest. Juist omdat het zo over liefde en samenzijn gaat is het meestal extra doorademen om je niet dubbel alleen te voelen op zo’n dag.

Het is vaak hard werken.

Om erbij te horen.

Letterlijk.

Aansluiting vinden bij een groepje en als dat niet lukt, of je bent uitgepraat, voor de zoveelste keer naar de bar gaan (of beter nog: naar het toilet, om te voorkomen dat je lallend in de kroonluchters belandt), om op de terugweg opnieuw te kijken of je ergens kunt aanhaken.

Dus ik zag er tegen op.

Wat niet nodig bleek te zijn.

Deze keer was het een feest.

Jawel! Jawel! Natuurlijk zat ik af en toe alleen met mezelf en desondanks maakte ik onderdeel uit van het geheel. Zonder al dat harde gewerk. Dat is de crux.

Gedragen.

Ik wentel mezelf nog regelmatig in deze ervaring.

Het was een prachtige dag. Het weer was prachtig, de plek was prachtig, de ambiance was prachtig, het bruidspaar was prachtig.

Stralend.

Zo gelukkig samen.

En de bruid – ja de bruid, zoals dat nou eenmaal gaat – alle ogen gaan automatisch naar de bruid. Ze was prachtig.

Een plaatje.

Anders.

Niet anders om te provoceren, maar meer een zacht fluisterende ‘dit ben ik’.

Een mooie niet traditionele jurk. Zelf gemaakt. Nude kleurige kant, met daaronder een wijnrode voering. En ze had bloemen in haar haar.

Het ontroerde me, omdat ze me herinnerde aan mijn eerste Heilig Communie. Een meisje met een lichtblauwe jurk. Gebatikt. Zelfgemaakt. En bloemen in haar haar. Lelietjes van Dalen.

Destijds wilde ik helemaal niet anders zijn dan de (witte) massa.

Nu, jaren later, op deze bruiloft zag ik hoe mooi eigenheid werkelijk is. Ik genoot ervan en ik genoot dat ik ervan genoot, omdat ik er geïnspireerd door raakte.

Om telkens meer eigen te worden.

Eigen.

Niet degene zijn die anderen vinden dat je moet zijn, maar zijn wie je altijd al had moeten zijn.

Doen wie je bent.

Nooit om de ander te kwetsen (ook al ervaart de ander dit zo), maar om jezelf te eren.
Nooit om beter te zijn dan de ander (ook al ervaart de ander dit zo), maar om jezelf te zijn.
Nooit om tegen de ander te zijn (ook al ervaart de ander dit zo), maar om vóór jezelf te zijn.

Omdat je je telkens beter zult voelen naarmate je dichterbij je eigenheid komt.

Als een zacht fluisterende ‘dit ben ik’.

Want aldaar is het leven ontspannen en aldaar is het leven samen.

Maar dat niet alleen. In je eigenheid is ook lol, vrijheid, enthousiasme, humor, creativiteit. Enzovoorts. Enzovoorts. Vul zelf maar in.

Een goddelijke plek om te zijn. Ik ben gezegend dat ik af en toe bij deze zaligheid kan komen.

Zoals op de bruiloft. Deze zomer. Ik ben geïnspireerd. Dank je wel.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Pin on Pinterest2Share on Facebook60Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page

1 Comment Write a comment

  1. Mooi Michelle, mooie ervaring, fijn dat je deze eenheid ook zo diep in jezelf kunt ervaren.
    Liefs, Milly

    Reply

Leave a Comment

Required fields are marked *.